Burgemeester op zee

Eugene wist als jongeman niet precies wat hij wilde worden. “Via kennissen van mijn ouders kwam ik eerder toevallig terecht in het zeevaartonderwijs in Rotterdam”, vertelt hij. Die keuze zou zijn leven bepalen.

Als leerling voer hij acht maanden op zee, onder meer rond Afrika. Daarna ging hij enkele jaren aan de slag op zwareladingschepen van de rederij Kahn Scheepvaart, waar hij telkens vijf maanden aan boord doorbracht. Ver weg van huis, zonder de communicatiemiddelen die we vandaag vanzelfsprekend vinden. “Een brief om de twee maanden, en af en toe een duur telefoontje als je geluk had,” zegt hij. Toch had hij nooit spijt. “Ik ben erin gerold en ben gebleven.” 

Uiteindelijk kwam Eugene terecht bij P&O Ferries om iets dichter bij huis te varen. Daar bleef hij 35 jaar aan de slag. 

Bij P&O begon Eugene als derde stuurman. Stap voor stap groeide hij door: tweede stuurman, eerste stuurman en uiteindelijk kapitein. “Je groeit in die rol,” legt hij uit. “Dat moet ook, want de verantwoordelijkheid is groot.”

Als kapitein draag je de eindverantwoordelijkheid. Die zit diep, vertelt Eugene. Zo diep dat het soms moeilijk uit te leggen is aan wie niet vaart. Toen zijn vrouw ooit mee aan boord voer, verwoordde ze het treffend tegen hun kinderen: “Als er iets gebeurt met het schip, zorgt papa eerst voor het schip. Wij moeten dan voor onszelf zorgen.” 

Het klinkt hard, maar het typeert de mentaliteit van een kapitein. “Als je daar te veel bij stilstaat, word je knettergek,” zegt Eugene. “Je moet het weten, maar er niet voortdurend aan denken.” 

In 35 jaar op zee maak je veel mee. Sommige momenten blijven voor altijd hangen. Zoals die ene nacht waarop een helikopter van de kustwacht midden op zee op het dek landde om te oefenen. “Ik nodigde die man nadien gewoon uit voor een kop koffie,” lacht Eugene.

Een bijzonder symbolisch moment was zijn laatste reis. Met het schip Norbank voer Eugene van Europa naar Dubai, waar het verkocht werd. “Ik ben samen met het schip met pensioen gegaan,” zegt hij. “Dat voelde heel juist.” 

Sterker nog: tijdens zijn allereerste stage als leerling voer hij ook rond Afrika. “Ik ben geëindigd met dezelfde route waar ik begonnen ben. Mooier kan je het niet plannen.”